دل من خستگیات خیلی زیاده می دونم                                                         

دل من تنهاییات پر از سواله می دونم                                                   

دل من خندیدنت فقط تو خواب می دونم                                       

 دل من ارزوهات نقش بر ابه می دونم                          

دل من تحملت مثله یه کوهه می دونم           

دل من عاشقیات مثه جنونه می دونم  

     دل من صبوری و کسی سراغت نمیاد

               دل من خسته ایو صدا ازت در نمیاد

                         دل من امید   تو فقط باید خدا باشه

                                       دل من تنهاییات باید پر از دعا باشه

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من،

 گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

 گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

 گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش

که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

 مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛

 تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

مامان نازم عشقم روزت مبارك خيلى خيلى دوست دارم

توي دنيايي که قلبا ، هر کدوم يه جا اسيرن

کاش به فکر اونا باشيم که از اين زمونه سيرن

 اونا که تو عنصر اهن، تشنه ي يه جرعه يادن

 کاش که دست کم نگيريم،اين جور آدما زيادن                                                                            

نذاريم که تو چشا شون،بشينه دونه ي اشکي                                                                                                                        

اونا فانوسن و خاموش، آره فانوساي مشکي

 دنياشون شايد يه شهره، خالي از قهر و دورنگي

 توي سينشون يه قلبه جاي اين دلاي سنگي

 چهرشون شايد به ظاهر مث ديگران نباشه 

 اما نور مهربوني، توي شهرمون مي پاشه

 غم چشماشون عجيبه، توي خاطرا مي مونه

 ما ازش خبر نداريم، چيزي رو که اون مي دونه

 توي اين عصر پر از درد،خيلي آدما يه دنيان

 خيليا تو جمع دنيا ، بي قرار و تک وتنهان

 به بهونه ي زمونه ، نذاريم که برن از ياد

بذاريم زنده بمونن ، مث عشق پاک فرهاد

 اين ترانه يه اشارس به دلاي خواب بيدار

که به ياد اونا باشيم ، همه به اميد ديدار...

                                   مريم حيدرزاده

دل هيشکی مثل من غربت اينجارو نداره

 ديگه حرفای علاقه همه مردن تو دلم

 مثل گنجيشکای بی لونه و بی جای محله

ديگه هيچ جا تو درختها جای من نيست که برم

 با تو بودن خيلی وقته که گذشته

 بی تو بودن مثل مهر سرنوشته

 ديگه اسم تو رو هی زمزمه کردن

 واسه من نه تو ميشه نه فرقی داره

 بارونه ,از سر شب همش می باره

 تو گوشم داد می زنه, همش می ناله ميگه :

هيشکی مثل من غربت اينجارو نداره

 زندگی ارزش اين همه اشکارو نداره...